มุมหนังสือเล็ก ๆ ภายในอาคารเอนกประสงค์ บ้านปิ่นเกลียว ม.1 ตำบลวังตะกู อ.เมือง จ.นครปฐม เกิดขึ้นจากความร่วมมือร่วมใจ ของชาวบ้าน และผู้ใหญ่บ้าน ที่เล็งเห็นถึงความสำคัญของการมีที่อ่านหนังสือประจำหมู่บ้าน ไว้ให้ประชากรชาวตำบลวังตะกูมีหนังสือได้อ่านกันเป็นประจำ จึงทำการขอบริจาคหนังสือจากหน่วยงานต่าง ๆ และจากผู้มีจิตศรัทธา ที่เล็งเห็นคุณค่าของหนังสือที่อ่านแล้วจะทิ้ง หรือจะขายชั่งกิโล ก็คงจะได้ไม่กี่สตางค์ สู่นำมาแบ่งปัน แลกเปลี่ยนกันอ่านน่าจะเป็นกุศลที่มหาศาล อันยิ่งใหญ๋ เพราะมีคำกล่าวไว้ว่า ” ให้หนังสือ เหมือนให้ปัญญา และแสงสว่าง เกิดชาติหน้า จะไม่เป็นคนโง่เขลา ”  <<...อ่านต่อ...>>

เรื่องนี้ไปพร้อมคุณใหญ่ ซึ่งคุณใหญ่เขียน blog ไว้แล้วที่ http://www.snc.lib.su.ac.th/snclibblog/?p=26867

ส่วนเรางุ่มง่ามหากวันใด หน.หอสมุดฯ ถามก็จะมีข้ออ้างด้วยการใส่ร้ายว่างานบุ๊คแฟร์เป็นเหตุ ทำให้ทำงานอย่างอื่นๆไม่ได้ ซึ่งพิจารณาด้วยสติแล้ว คิดว่าไม่ใช่เหตุผลน่าจะเป็นคำแก้ตัวมากกว่า เดชะบุญที่ได้เขียนรายงานการไปราชการแล้ว จึงคิดว่าน่าจะขยายต่อในอีกมุมหนึ่งที่คุณใหญ่ไม่ได้เขียน

เพราะอ่านสองฉบับแล้ว งงว่าเราไปงานเดียวกันหรือปล่าวนี้ เรื่องนี้เป็นเหตุผลหนึ่งของมนุษย์ที่เราจะสนใจในส่วนที่เราสนใจ เราอยากให้คนอื่นรู้ในส่วนที่คนอื่นรู้ ดังนั้นโลกนี้จึงมีคนคิดว่าเราควรต้องมาแชร์ข้อมูลกัน จะได้เติมเต็มกันและกัน

งานที่ว่าจัดเมื่อวันที่ 13-14 ธันวาคม 2556 เจ้าภาพคือเครือข่ายห้องสมุดเพื่อการจัดการภัยพิบัติ 5 สถาบัน ได้แก่ สำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ สำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยรังสิต ฝ่ายบริการความรู้ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ(สวทช.)และสำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยศรีปทุม  <<...อ่านต่อ...>>

ปล่อยของดองครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 แล้วนะครับ ถ้าจะถามว่าครั้แรกอยู่ไหน-เมื่อไหร่? ก็ต้องว่ากันไปตั้งแต่สมัยหัดเขียน blog ครั้งแรกๆโน่น

ครั้งนั้น อ.เอ๋ กับ อ.ก้อ เป็นผู้สอน (ดุมาก555) นักเรียนอย่างเราก็ไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรดี กลัวก็กลัว! องค์มันก็เยอะแต่ไม่รู้มันหลบไปไหนหมด หาไม่เจอ….เลย! นั่งอึ้งอยู่นาน พี่ปองมาเห็นก็เลยบอกว่า “เทพไม่รู้จะเขียนอะไร ก็เอารูปกิจกรรมที่เคยไปถ่ายมา เอามาเขียนลงblog ก็ได้ เป็นการเล่าเรื่องด้วยภาพงัย”  พอได้ฟังก็เลย เก็ทไอเดีย ขึ้นมา …. ตั้งแต่บัดนั้น …. จนถึงบัดนี้ ….. การเขียน blogของเทพ ก็จะต้องมีรูปที่เทพไปถ่ายมา ลงประกอบอยู่ด้วยทุกครั้งไป “ถ้าไม่มีถือว่าเป็นของปลอมครับ”555  <<...อ่านต่อ...>>

ในยุคที่เรายังไม่มีการบันทึกเรื่องราวต่างๆเป็นลายลักษณ์อักษรหรือเป็นตัวหนังสือนั้น มนุษย์ใช้วิธีการเล่าเรื่องราวด้วยวิธีจากปากต่อปากสืบต่อๆกันมา หรือเรียกว่า “มุขปาฐะ” จนกระทั่งริเริ่มคิดประดิษฐ์ตัวอักษรขึ้นใช้ แล้วหาวิธีการและวัสดุที่จะนำมาใช้ในการบันทึกไว้เป็นหลักฐาน เริ่มตั้งแต่จารึกไว้บนแผ่นหิน แผ่นไม้ ใบไม้จนพัฒนามาเป็นกระดาษที่ใช้กันทุกวันนี้

สำหรับของไทยเรานั้นก็เริ่มจากศิลาจารึกในยุคของพ่อขุุนรามคำแหงในสมัยสุโขทัย ต่อมาในสมัยอยุธยาก็เริ่มมีการจารึกลงใบลานและสมุดข่อย ซึ่งเป็นกระดาษที่ทำจากต้นข่อย ทำเป็นแผ่นยาวๆหน้าแคบ แล้วพับทบไปมาคล้ายผ้าจีบแล้วจารึกเรื่่องราวต่างๆด้วยลายมือเขียน เรื่่องที่จารึกนั้นมีทั้งพงศาวดาร ตำรายา คาถา บทสวดต่างๆ โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน วรรณกรรม  เป็นต้น ซึ่งเราเรียกว่า สมุดข่อย หรือ “สมุดไทย” การเก็บรักษาก็จะมีห้องที่ใช้เก็บสมุดเหล่านี้เรียกว่า หอสมุด หรือ ห้องสมุด จนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น  <<...อ่านต่อ...>>

จากการที่ได้มีโอกาสไปศึกษาดูงานห้องสมุด ม.เชียงใหม่ กับม.แม่ฟ้าหลวง จ.เชียงรายเมื่อปลายเดือนกุมภาที่ผ่านมานั้น สำหรับฉันถือว่าเป็นการได้ไปเยี่ยมเยือนบ้านเพื่อนในแวดวงอาชีพเดียวกัน ได้ไปเห็นกับตาบ้างว่า บ้านเขากับบ้านเรามีความเหมือนหรือความต่างกันอย่างไรบ้าง นับเป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงานที่ได้ไปในครั้งนี้ (ที่มหาวิทยาลัยทั้งสองแห่ง)

เชียงใหม่นั้นเปรียบเสมือนเมืองหลวงของภาคเหนือ บริเวณมหาวิทยาลัยกว้างขวาง สำนักหอสมุดก็มีพื้นที่กว้าง แต่สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย ป้ายบอกแต่ละพื้นที่การให้บริการชัดเจนเห็นง่าย มีบุคลากรเป็นร้อยเช่นกัน

ส่วน  ม.แม่ฟ้าหลวงภูมิทัศน์ด้านหน้ามหาวิทยาลัยสวยงามมาก ในส่วนของห้องสมุด (ศูนย์บรรณสารฯ) ก็กว้างพอสมควร สวยงามเช่นกัน มีมุมที่ตกแต่งกระจุ๋มกระจิ๋มสบายตา

จากที่ไปดูงานฉันเพิ่งจะทราบว่าสำนักหอสมุดของ มช.นั้นยังจัดหมวดหมู่หนังสือด้วยระบบดิวอี้อยู่ หลงเข้าใจผิดมาตั้งนานว่าห้องสมุดมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศนี้ทุกที่ใช้ระบบ LC ในการจัดหมวดหมู่หนังสือ แป่ว..!!  <<...อ่านต่อ...>>

     ได้เขียนถึงเรื่องของ ISBN ไปแล้วว่ามีความสำคัญหรือมีประโยชน์อะไรไปแล้ว ทีนี้ก็ขอเขียนถึงเรื่องที่มันเกี่ยวเนื่องกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะมันเป็นของคู่กันในเรื่องของสิ่งตีพิมพ์ที่ผลิตออกมาให้ผู้คนทั่วไปได้อ่านนั่นคือ วารสารหรือนิตยสารนั่นเอง ในเมื่อหนังสือยังมีเลข ISBN เอาไว้บ่งบอกเอกลักษณ์ประจำชื่อเรื่อง  ดังนั้นวารสาร/นิตยสารก็ต้องมีเหมือนกัน แต่ใช้ว่า ISSN ซึ่งย่อมาจาก International Standard Seraial Number หรือ เลขมาตรฐานสากลประจำวารสาร โดยมีศูนย์ข้อมูลวารสารสากลอยู่ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เป็นหน่วยงานที่สร้างเลข ISSN ใช้ตัวเลข 8 หลัก แบ่งเป็นสองกลุ่มๆละ 4 ตัว เริ่มใช้กันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1976 และมอบหมายให้ศูนย์ข้อมูลวารสารประเทศต่างๆที่เป็นสมาชิกอยู่กว่า 70 ประเทศทั่วโลกเป็นผู้รับผิดชอบในการกำหนดเลขให้กับสื่งพิมพ์ในประเทศของตน สำหรับประเทศไทยนั้น หอสมุดแห่งชาติ เป็นหน่วยงานที่ดูแลเรื่องนี้ นอกจากนี้ยังเป็น ISSN Centre  ของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วย มีหน้าที่ควบคุมและให้หมายเลข ISSN แก่ประเทศมาเลเซีย อินโดนีเซีย ฟิลิปินส์ และสิงคโปร์ ตามโครงการความร่วมมือในภูมิภาคในการจัดสร้างและบำรุงรักษาฐานข้อมูลระดับภูมิภาคนี้   <<...อ่านต่อ...>>

     คนที่ทำงานห้องสมุดโดยเฉพาะผู้ที่เรียนมาทางวิชาชีพบรรณารักษ์มักจะทราบว่าหนังสือแทบทุกเล่มนั้นจะต้องมีเลข ISBN กำกับไว้ประจำเล่มเพื่อประโยชน์อันใดนั้นก็คงจะทราบกันดี แต่สำหรับผู้ที่มิได้ร่ำเรียนมาทางนี้แต่ต้องมาเกี่ยวข้องหรือต้องมาทำงานในห้องสมุดอาจจะไม่รู้ว่าทำไมจะต้องมีเลขกำกับแล้ว ISBN นั้นหมายถึงอะไร มีประโยชน์ในทางใดบ้าง ก็ขอนำข้อมูลมาให้ทราบพอเป็นสังเขป ดังนี้

      ISBN ย่อมาจาก International Standard Book Number เป็นเลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือ กำหนดขึ้นเพื่อให้เป็นเอกลักษณ์ของหนังสือแต่ละชื่อเรื่อง โดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นผู้กำหนดเลขให้แต่ละประเทศทั่วโลก และมอบหมายให้หน่วยงานในแต่ละประเทศเป็นผู้บริการเลข ISBN สำเร็จรูปให้กับสำนักพิมพ์ สำหรับประเทศไทยนั้นมอบหมายให้สำนักหอสมุดแห่งชาติ เป็นผู้บริการหมายเลข ISBN  <<...อ่านต่อ...>>